Toga Beltzak 2/2

Mario Zubiaga-rekin

Bigarren partea: “Estrategia honen helburu sakonena: balizko artikulazio soberanista apurtzea.”

Estatu modernoek itxurako legitimitate demokratikoz horniturik erabili dezaketen tresnarik bortitzena botere judiziala da, eta, Espainian, leia politikoa galduta dutela ikusirik, aldaketa politiko hori oztopatzeko baliatu dituzte epaileak. Artikulatzen ari zen eremu soberanista hori, ahuldu, zatitu, kikildu nahi izan dute prozesu judizial hauen guztien bitartez. Aldaketa demokratikoaren aldeko eragile muturrenekotik epelenera, guztiok gaude zigorraren mehatxupean. Bakoitza bere tamainan, noski: eragile bortitzak atxilotu, torturatu eta kartzelara eramango dituzte, bertan usteldu arte (Parot doktrina…); ezker abertzale antolatua, legez kanporatua dago eta buruzagitza giltzapean, bere boto emaileak eskubide zibil eta politikorik gabe utzi direlarik; hedabide abertzaleak itxi dituzte; kontsultak deitu nahi dituen Lehendakaria bera auziperatuta dago, eta, noski, desobedientzia zibila defendatzen dugunok ere, terrorista gisa, zigortuak izan gara.

Gune soberanisten arteko zubiak eraikitzeko garaia da
Zentzu honetan, espiral errepresibo honen helburua ez da soilik independentismo oldartsua suntsitzea, eta ondorioz errendizio eredura eramatea, ez da soberanista zibilei indar erakusketa egitea amore eman dezaten, ez da PP alderdiari diskurtso anti-terrorista lapurtzea eta PSOEk hauteskundeak irabaztea… Estrategia honen helburu sakonena balizko artikulazio soberanista apurtzea da. Eliteen lerrotze eta deslerrotze prozesuak dira edozein aldaketa politikoaren giltza. Statu quo-aren aldeko eliteek, bertakoek eta Estatukoek, aldaketaren aldeko eliteen deslerrotzea dute helburu, eta alderantziz. Gure kasuan, Estatuaren benetako mamua aldaketa soberanistaren aldeko eliteen artikulazio hegemonikoa da, eta artikulazio hori oztopatzeko espiral mekanismoa piztea ezinbestekoa zaio sistemari: gehiegikeri batek bestea piztu dezan, eta ondorioz ñabardura guztiekin aldaketaren alde dauden indar sozial eta politiko abertzale eta ezkertiarrak dinamika zentrifugora eramatea. Hauxe da Estatuak landutako gidoia. Noski, elite sistemikoak bertan ere badaude, baina sinplekeria eta akats politikoa litzateke elite horiek alderdi jakinekin oso-osorik parekatzea. Konpromiso maila desberdineko gune soberanisten arteko zubiak eraikitzeko garaia da, ez zubiak dinamitatzekoa. Zubiak, pasabide -edo ihesbide- izateaz aparte, lotu, finkatu egiten baititu ibaiertzak.
Hortaz, epaiketa hau, epaiketa hauek guztiak, Estatu estrategia sakonaren adierazpen gisa ulertu beharko genituzke aldaketa politiko demokratikoa nahi dugun euskal eragileok. Horrela ulertu, eta neurriko erantzuna antolatu, eremu soberanistaren benetako indarra adierazteko beharrezkoak diren konpromiso-zubiak osatuz, aspaldion oztopoak bilakatu diren estrategia militarrak baztertuz. Erabaki ausartak alde guztietatik hartu beharko lirateke, besteak egingo duenaren zain egon gabe. Sistema politikoak erabili dezaken azken lubakia da auzitegiena, benetako lehia politikoa galduta daukanaren seinale. Ez gaitezen, bada, itsutu. Eskubideen bortxaketen zirimola ez da inoiz irtenbidea, are gutxiago garailearentzat. Polarizazio mekanismoa piztea ezinbestekoa da edozein aldaketa politikoa bideratuko bada, baina aldaketa demokratikoa bultzatzen dugunok polarizazioa eremu egokira eraman behar dugu, ez sistemak nahi eta behar dituen parametrotara.

Ez dezagun antzeztu beste batek idatzitako gidoia
Zesarrek zioen bezala: Divide et impera. Erdi Arotik hona, Espainiak, euskaldunen arteko zatiketagatik iraun du. Ez gaitezen izan, beti bezala, beste herri batek idatzitako historian konpartsa. Ez dezagun an-tzeztu, ohi legez, beste batek idatzitako gidoia.
Benetan sinetsita bagaude Euskal Herria dela erasoa euskal gizarte eremu zabalak elkartuko dituen kontra-legitimitate sendoa osatu beharko li-tzateke, horretarako kaltegarriak diren jarduerak, diskurtsoak eta protesta moldeak erabat alboratuz. Era berean, sistema judizialaren eraginkortasunaren oinarria den konplizitatea hautsi beharko litzateke -"baten bat egongo da errudun"- eta, azkenean, erakundeen eta gizarte indarren uztarketaren bitartez, gure herrian inongo legitimitaterik ez duen botere judizialari betoa jarri. Euskal populazioak hautatutako Lehendakari batek noiz arte eman beharko dizkio azalpenak epaile bati berea duen ardura politikoa burutu izanagatik? Noiz arte begirunea euskal herritarrak jarduera sozial eta politiko zilegiengatik kartzelaratzen dituen auzitegiari? Noiz arte akatatuko da bertan inongo legitimitaterik ez duen botere judiziala?
Jarrera aldaketaren ezean, urte batzuk barru, sasoi historiko honen kronika egingo denean, Estatuaren gehiegikerien aurrean euskal gizarteak izandako otzantasunak zur eta lur utziko ditu gure ondorenak. Egungo eragile abertzaleen itsukeriak harrituko dituen bezala.

“Analyse du procès 18/98 et de sa sentence”
Ce document est disponible au local de la Fondation Manu Robles-Arangiz à Bayonne et sur le blog d’Alda! à l’adresse suivante :
www.mrafundazioa-alda.org

Plus
- Email
- Lien
- Imprimer

Jeudi 31 janvier 2008 4 31 /01 /Jan /2008 00:08

- Publié dans : Réflexion abertzale - Abertzale gogoetak - Ecrire un commentaire - Voir les 0 commentaires

Précédent : “Compter nos voix... ou gagner du... Retour à l'accueil Suivant : "Comment les riches détruisent la...

Hasiera

Eztabaidak/Débats

Commentaires

Zonbait Irudi!

Loturak/Liens

Argazkiak/Photos

Recommander

W3C

Toga Beltzak 2/2

Egutegia

Présentation

Articles récents

Archives

Recherche

Hasiera

Eztabaidak/Débats

Commentaires

Zonbait Irudi!

Loturak/Liens

Argazkiak/Photos

Recommander

W3C

Toga Beltzak 2/2

Egutegia

Présentation

Articles récents

Archives

Recherche

Newsletter